Saatler vardi bir zamanlar, kurulmadigi zamanlar dururdu. Onlari kurmanin da bir saati vardi. Icindeki zemberegin gucu kadardi zamanlari cunku. Durmus bir saatin ayarini yapmak icinse bir baska saate ihtiyac duyulurdu kesinlikle. Saatiniz kac diye sorulur ve yaklasik bir zamanlamayla ayar yapilirdi. Saniyeler cok onemli degildi belki de o zamanlar. Hatta daha onceleri, gunes saatleri gunesin batmasindan sonra hicbir sey ifade etmezdi. Yasam da durmazdi elbette.
.
Saatci gibi girdik konuya ama, saatler gunleri, gunler haftalari, haftalar aylari, aylar da yillari kovaliyor sonunda. Bir ortalamasi yok omrun. Hep ilerliyor ve ona ayak uyduramayan da ayarlanamiyor bir daha. Yaz oncesi saatlerimizi ileri aliyor, sonbahara girerken de geri cekiyoruz. Hangi saatin eski ve dogru saat oldugunu bilemiyoruz artik. Ama su var ki, bu durum hep beRaber hareket edebilecegimizi gosteriyor. Kimse bunu tartismiyor. Tartismadigimiz bir “saat ayari” konumuz var demek ki!
Cok onemli isler beceren canlilar var hayatimizda. 50’li yillarin sonunda uzaya gonderilen bir maymun ve bir kopek. Gozden cikarilmis canlilar olarak, gelecekteki yasamimiza damgalarini vurdular. Sonra “Yuzbasi Gagarin” onlarin actigi yolda uzaya cikti guvenle. Ilk insandi o uzaya giden. Tarihe insanlik adina bir centik atilirken, bu ugurda hâlâ uzayin boslugunda dolanan hayvanlar unutulmadi ama. Onlar bir defalik yasamlarini bosa harcamadilar boylece.
Saatlerin guguklarina neden kuslar konmustur bilir misiniz? Cunku onlar gunesin bekcisidirler. Kisacik omurleri, hep gunesin dogusunu ve batisini beklemekle gecer. Hep gunesin bol oldugu yerlere giderler toplu olarak. Sicagi ve aydinligi severler bir defalik yasamlarinda. “Mutlu Prens”leri bekleyen kuslar pek azdir gercek yasamda. Birlikte ve sirayla liderlik gorevini ustlenerek ucarlar yol boyu. Gunese dogru gocerken, insanlar onlara zarar vermedigi surece, bir defalik yasamlarinin belki de en yorucu ve uzun yolculugunu yaparlar.
Incecik bilekleri, zarif boyunlari, endiseli gozleri, ipek bir ortuyu andiran tenleri ve bir o kadar da guclu bedenleriyle yasamimizda yer alir atlarimiz. Simartilmis ve bazen cabuk kaybedilebilen bir defalik hayat. Tanri’nin sanki hic durmamacasina kosabilmeyi vaat ettigi bir canli. Binlerce yildir insani insana ulastiran sadik ve guvenilir dost. Ama bazen de, insanin vefasizliginin “yilkisi” olan atlarimiz. Bir defalik yasamlarinda bizi sadece olumleriyle uzebilen guzellik.
Ama en onemliler, anamiz, babamiz, esimiz, cocuklarimiz ve dostlarimiz, bu bir defalik yasamda. Dondurulamayan, simsicak birlikte paylasilan hayatlar. Saatler hep calisacak, ust uste eklenen anlar gecip gidecek, ama birlikte yasanan zamanlar cok degerli olacak. Cunku, yasam gercekten bir defalik!
|
Ziyaretci sayımız:
